Verhaal.

[Archivarius]

Ze verdwaald, wat heel zeldzaam is voor een Wood Elf, maar met 50 jaar jaar is ze nog als een pas geborene. En als je van elven gebied plotseling in mensen gebied stapt, is alles gelijk anders. De geuren, geluiden, planten, en vooral de onnatuurlijke open plekken vol met verse boomstronken. Mensen verspreiden de verschrikkelijke geur van dode bomen. Sylmira voelde plotseling een intens verdriet in haar hart. Ze had nog nooit zoveel dode bomen gezien. Ze was veel te jong om dat te kunnen verwerken. Haar ouders hadden haar altijd beschermd tegen de gevaren die mensen met zich mee brachten. Max, haar panter compagnon werd nerveus, en wilde weg. Sylmira had al ruim 6 jaar met Max samen gejaagd, maar deze geuren moest ze onderzoeken. De oudsten moeten weten wat hier gebeurd.
Ze hoorde stemmen, in een taal die ze niet verstond, maar duidelijk gevaar met zich mee bracht.
Het bos was mistig en nat, en begon net wakker te worden. Max gaf een grauw, en verdween in het bos. Dit nieuwe Sylvan jong was te roekeloos, en hij had jongen in het Sylvan dorp. Die mochten met de Elven opgroeien, en als hijzelf had gedaan, en zijn voorouders vóór hem. De Sylvan waren goede jagers, en hadden altijd een overvloed aan voedsel bij zich. Veel van dat groene voedsel dat prooi wild at, maar de Wood Elven waren geen prooien. Zij waren jagers, net als hij.
Sylmira zag haar companion weg gaan, en wil er achter aan, maar het bos was nat, en deze boom was al gedeeltelijk gekapt. De kale stukken waren extra glad. Sylmira gleed uit en viel uit de boom, midden tussen de passerende houthakkers.